COVID-19. Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ

COVID-19. Ο ΔΙΑΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΑΡΑΛΟΓΟΥ

-Βαρέθηκα. Με βαρέθηκα. Κι εμένα και τους νευρωτικούς πλέον φίλους μου. Και τους άλλους τους βαρέθηκα, που σου λένε να μη φοβάσαι. Μα πώς δεν το σκέφτηκα! Μέχρι πριν λίγο καιρό φοβόμουν μόνο τον άγνωστο – φρικτό κατά πολλούς – ιό. Τώρα τα φοβάμαι όλα. Και δεν είμαι μόνη, πίστεψέ με. Ακούω εδώ και μήνες το σώμα μου. Σε οποιαδήποτε μικρή διαφορετική ενόχληση, είμαι εκεί και το ακούω. Σαν να έχω μόνιμα ένα τεράστιο στηθοσκόπιο στα αυτιά μου με χιλιάδες εκκωφαντικά ντεσιμπέλ. Γιατί η καρδιά μου χτύπησε πιο δυνατά; Γιατί ζαλίστηκα λιγάκι; Γιατί πονάει η πλάτη μου; Γιατί έβηξα; Γιατί φτερνίστηκα και κυρίως γιατί φτερνίστηκες δίπλα μου; Έπρεπε να κρατηθείς μέχρι να πάθεις πνευμονική εμβολή και να ΜΗ φτερνιστείς μπροστά μου. Επειδή μπορεί να είσαι ανεμβολίαστος και να το κουβαλάς. Γιατί ίσως να είσαι εμβολιασμένος και να μην έχεις πάρει πρέφα ότι νοσείς. Γιατί έτσι. Δεν έχει γιατί.
-Κι αν νοσώ από άλλον ιο; Μπα αποκλείεται! ¨Ολα COVID19.
-Γιατί εξαφανίστηκαν οι άλλες ιώσεις;
-Όχι. Ένα ακόμα παραπάνω να φοβάμαι.
– Γιατί παλιά φοβόσουν;
-Όχι.
-Πήγαiνες παλιά στο γιατρό όταν έβηχες πολύ;
-Όχι.
-Τώρα;
-Τώρα πάω σε δέκα διαφορετικούς γιατρούς και τους αμφισβητώ και τους δέκα.
-Μα κάνεις εξετάσεις. Και δείχνουν όλα τέλεια.
-Κι αν δεν έγινε καλή διάγνωση; Κι αν ο γιατρός εκείνη την ώρα τσακωνόταν με τη γκόμενα και δεν μου έδωσε πολύ σημασια; Αυτό το μοιραίο λάθος του θα μου κοστίσει!
-Μα η λογική σου, σου τσιρίζει ότι λες μπαρούφες έτσι;
-Ναι, μα δεν κατευνάζεται εύκολα.
-Μα σταματά. Μια βρογχίτιδα έχεις μόνο.
-Ναι, αλλά αν γύρίσει σε πνευμονία;
-Όχι δεν πρόκειται. Στο είπαν.
-Ναι αλλά αν τώρα μετά από την ταλαιπωρία κολλήσω και Covid, ένα είναι σίγουρο. Ότι θα πεθάνω.
-Σκάσε δε θα πεθάνεις. Έχεις εμβολιαστεί.
-Ε και; Έμαθα προχθές για τον γνωστό γνωστού που είχε εμβολιαστεί και μετά από τρεις μήνες πέθανε από κορονοϊό. Νέος άνθρωπος χωρίς υποκείμενα νοσήματα!
-Ναι ξέρεις, κι ο άλλος βγήκε στο δρόμο και τον πέτυχε μετεωρίτης.
-Μα σταμάτα να με τρομάζεις. Λες να συμβεί και σε μένα και να πεθάνω έτσι;
-Ρε πας καλά;
-Εγώ καλά πάω, φοβάμαι και προφυλάσσομαι.
-Όχι παραλογίζεσαι. Έχεις ιδέα με τι είναι γεμάτα τα νοσοκομεία; Με μωρά παιδιά με καρκίνους. Με νέους ανθρώπους στη χημειοθεραπεία. Με πολύνεκρα τροχαία.
-Άρα λες ότι αυτό που νιώθω στην πλάτη είναι καρκίνος;
-Τι έχεις πάθει μου λες;
-Δεν ξέρω. Άλλαξε η ζωή μου. Ώρες ώρες ξεχνάω. Και κάτι μου το θυμίζει συνέχεια. Έκείνο το άρθρο για τον εμβολιασμένο που πέθανε από εμβόλιο κι εκείνο το άλλο που πέθανε εμβολιασμένος. Κι εκείνο το άλλο ότι του άφησε αιώνια κουσούρια. Και ακόμα φέρνω την εικόνα από τις εκατόμβες των νεκρών στην Ιταλία. Παραλογίζομαι. Μα αν συμβεί και σε μένα;
-Χάνεις το σήμερα για ένα αβέβαιο αύριο.
-Ναι αλλά εγώ είχα δεδομένο και το σήμερα και το αύριο.
-Ποτέ δεν τα χες ούτε θα τα έχεις. Συμβιβάσου με αυτό και μάθε να ζεις τη στιγμή.
-Ποια στιγμή μου λες; Που ποτέ δεν ξέρω αν ο φίλος μου δίπλα νοσεί; Κι απόψε οι φίλοι μου είναι στο νοσοκομείο. Με κόβιντ. Και γελάω και τους στέλνω χαρούμενα μηνύματα. Αλλά φοβάμαι.
– Μα είδες τις εξετάσεις τους γλυκιά μου. Τίποτα δεν έχουν. Και τι θα κάνεις; Θα κλειστείς με μια πανοπλία σε μια σπηλιά με προμήθειες και θα περιμένεις να τελειώσει η τοξική καταστροφή;
-Ναι θα μπορούσα δεν το έχω σκεφτεί.
-Έλα βλακείες. Εσύ δεν ήσουν έτσι. Τι έχεις πάθει; Φοβάμαι για σένα.
-Κι εγώ για σένα που τα παίρνεις όλα τόσο αψήφιστα.
-Όχι κάνεις λάθος. Απλά προσέχω όσο μπορώ και τα παίρνω όπως έρθουν.
-Σταμάτα γιατί με γδέρνει ο λαιμός μου. Να έχω και ταχυκαρδία. Πεθαίνω.
-Σωματικά πίστεψέ με δεν πεθαίνεις. Ψυχικά όμως ναι. Ο φόβος είναι ο εχθρός της ευτυχίας σου. Σαν το σκύλο που δαγκώνει μόλις τον μυριστεί. Πάντα ξεχνάς τους νόμους της έλξης. Ό,τι σκέφτεσαι το ελκύεις. Είτε το θες είτε όχι. Το σύμπαν ακούει αυτό που λες και στο φέρνει. Τόσο απλά. Έχεις προσέξει άλλωστε ό, τι για τα πράγματα που νιώθεις σιγούριά, δε συναντάς δυσκολίες. Κι αυτά που φοβάσαι να δεχτείς, έρχονται όλα και σου δίνουν μια και σου φεύγει το κρανίο.
-Δεν ξέρω αν έχεις δίκιο. Δεν ξέρω αν μπορώ κουρδίσω έναν τέτοιο μηχανισμό στο κεφάλι μου.
-Μπορείς. Μόνο εσύ μπορείς. Προσπάθησε.
-Έχω προσπαθήσει αλλά…
-Δεν προσπαθείς αρκετά. Αναβάλλεις.
-Σάμπως είμαι η μόνη;
-Κι αυτό τι σημαίνει; Αν όλοι γίνουν κλέφτες θα γίνεις κι εσύ;
-Έχεις δίκιο. Πρέπει. Μα θέλω τη ζωή μου πίσω. Δε θέλω να φοβάμαι. Δεν μ’αρέσει τώρα να τα λέμε και να φοράμε μάσκες. Θέλω να σε φιλήσω δεν το καταλαβαίνεις; Να σε αγκαλιάσω και να φας από το πιάτο μου. Να μοιραστούμε το κουταλάκι από το παγωτό μας.
-Σε καταλαβαίνω. Κι εγώ το θέλω. Άλλα κάνε υπομονή.
-Πόσο πια; Ήδη δυο χρόνια. Πόσο; Νιώθω σαν να έχει παγώσει ο χρόνος και δεν τελειώνει ο εφιάλτης.
-Σταμάτα. Άλλη έζησαν πολέμους. Δες το θετικά. Θα λες στα εγγόνια σου ότι έζησες πανδημία.
-Ποια εγγόνια; Για να κάνεις εγγόνια πρέπει να κάνεις παιδιά. Και για να κάνεις παιδιά πρέπει να βρεις άντρα. Και για να βρεις άντρα πρέπει να του ζητήσεις πριν βρεθείτε πιστοποιητικό νόσησης ή εμβολιασμού και φυσικά μοριακό τεστ. Ποιος άντρας μάνα μου θα κάτσει έτσι; Το πολύ πολύ να σου δώσει το τηλέφωνο της ψυχολόγου του.
-Ε αχρείαστο δε θα φανεί. Μπορείς να το χρησιμοποιήσεις προς όφελός σου.
-Ωραία. Να πάω, να κάνω και τις συνεδρίες μου, να πληρώσω και πενήντα ευρώ την επίσκεψη και; Αν με χαλαρώσει πολύ και αφεθώ και κολλήσω;
-Δηλαδή όλα οδηγούν εκεί πια;
-Μα ναι δεν το βλέπεις;
-Όχι. Υπάρχουν ακόμα όμορφα μέρη να πας με πολύ δικούς σου ανθρώπους. Άντε βάλτους να κάνουν κι ένα σελφ να ηρεμίσεις. Υπάρχουν ακόμα όμορφα βιβλία να διαβάσεις και παραλίες να περπατήσεις. Είναι εκεί βουνά με όμορφα μονοπάτια να διασχίσεις και να μυρίσεις την δροσεράδα των δέντρων τους και το ρετσίνι. Ας μην είσαι με πολλούς. Λίγοι και καλοί αρκούν. Μην πας στα μπουζούκια. Ούτε σε κλαμπ. Τα έχεις χορτάσει πια αυτά. Μα η μουσική είναι παντού. Άκουσέ την τέρμα στο αμάξι καθώς διασχίζεις την Κατεχάκη μέρα μεσημέρι με κίνηση. Υπάρχουν υπέροχες ταινίες και παραστάσεις να δεις. Απλά θα φοράς τη μάσκα σου. Ε και; Συνήθισες πια. Δώσε χρόνο στο θεριό να εκτονωθεί.
-Μα θα ζω ως τότε;
-Μπορεί ναι, μπορει και όχι. Κι όχι γιατί σε κατασπάραξε. Μα γιατί κοντεύεις να πεθάνεις μέσα σου. Ίσως όμως να πεθάνεις και τώρα την ώρα που μιλάμε από αιφνίδιο θάνατο. Κι εσύ αντί να πεθάνεις αξιοπρεπής, πεθαίνεις την ώρα που φοβάσαι. Ας μην είναι έτσι η τελευταία σου στιγμή. Φεύγω Σ’αγαπώ. Κοίτα να σε ξαναγαπήσεις κι εσύ….

Δέσποινα Πολυχρονιάδη
Fb: Despoina Polichroniadi
Fb page: Redletter.gr
Email: info@redletter.gr

  •  
  •  
  •  
  •