ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΜΙΑ 20ΧΡΟΝΗ

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΜΙΑ 20ΧΡΟΝΗ

Όταν είσαι 20 χρονών, νομίζεις ότι θα κυβερνήσεις τον κόσμο. Νομίζεις ότι είσαι άτρωτος. Υπεράνω όλων. Δυνατός, ανεπανάληπτος και μοναδικός. Τα γεράματα φαντάζουν τόσο μα τόσο μακρινά. Ο ήλιος έχει απίστευτο χρώμα, ειδικά όταν γυρνάς από ξενύχτι. Οι φίλες σου και το άλλο σου μισό είναι η μοναδική σου έννοια. Ακόμα κι αν αυτό το άλλο μισό, αλλάζει μια φορά το μήνα. Σημαντικές είναι πολλές φορές και οι σπουδές σου. Το χαρτζιλίκι σου το βγάζεις πια μόνος σου, δουλεύοντας σε κάποια καφετέρια. Και τα όνειρα είναι αμέτρητα. Για επίτευξη, για έρωτα, για αγάπες που δεν τις σβήνει η φθορά του χρόνου, για ταξίδια, για παρέες με φωτιές στη θάλασσα κοντά.
Μόνο γελάς, χορεύεις, βγαίνεις, πίνεις και αδράττεις τη στιγμή.

Είναι όμως και κάτι 20χρονες, που τα έκαναν όλα νωρίς. Είχαν τα κότσια να αγαπήσουν μόνο έναν. Είχαν τη δυναμική να σπουδάζουν παράλληλα. Ανέλαβαν την ευθύνη να φέρουν στον κόσμο ένα μωρό. Στα 20 χρόνια μόλις.

Η μία 20χρονη που σήμερα γνώρισα εγώ, άφησε τον έρωτα παράμερα και κοιμόταν στη σοφίτα αγκαλιά με το μωρό της που ίσως έκλαιγε. Αυτή η 20χρονη πάλεψε μάλλον σθεναρά. Και για εκείνη και για το παιδί της. Και τη μάχη δεν την κέρδισε. Κάποιοι αποφάσισαν να αφήσουν πίσω ένα πλάσμα ορφανό, λες και δεν είχαν μάνα που τους αγάπησε ποτέ. Έκοψαν τον αέρα σε μια κούκλα ζωντανή. Έτσι απλά. Όταν πυροβολείς κάποιον, θέλει μια στιγμή. Και δεν την παίρνεις πίσω. Όταν κόβεις την ανάσα σε κάποιον, χρειάζεται χρόνος. Για να αντέξει η ψυχή σου να το κάνει αυτό, ποιος ξέρει πού μπορείς να φτάσεις.

Κρέμασαν το σκύλο. Λες κι ήταν φωτιστικό. Έδεσαν ολόκληρο παλικάρι. Λες και ήταν παιχνίδι. Για μερικά ευρώ. Για όσα κι αν ήταν. Μη μου πεις πως φταίει η πείνα των ανθρώπων. Μη μου πεις πως φταίει η φτώχια. Κι ούτε με νοιάζει τι φταίει.

Κάθε φορά λέμε: «Εύχομαι να μην ξανασυμβεί κάτι τέτοιο». Δεν αρκεί ρε γαμώτο δεν το βλέπεις; Οργή, μίσος, μένος, θυμός ανείπωτος. Αυτό νιώθω μόνο. Θέλω να γίνω ίδια σαν αυτούς. Να τους βρουν, να τους βάλουμε στη μέση μιας πλατείας, να τους γδέρνουμε, να τους ρίχνουμε αλάτι στις πληγές, να τους βαράμε με ηλεκτροφόρα καλώδια, να τους κόβουμε τον αέρα μέχρι θανάτου. Δε μου αρκεί η φυλακή. Δε μου φτάνει η φυλακή. Η φυλακή δε γυρνάει πίσω κανέναν. Ούτε σωφρονίζει τέτοιες συμπεριφορές. Τουλάχιστον όχι στο δήθεν Κράτος – Πρόνοιας που ζούμε. Πες με ίδια με αυτούς. Αλλά μόνο με αυτό ίσως ηρεμούσε το μέσα μου.

Δεν αγανακτείς; Δε θες να βαρέσεις το κεφάλι σου στον τοίχο; Βιασμοί, δολοφονίες, δολοπλοκίες, πληρωμένα συμβόλαια θανάτου. Πού ζούμε ρε; Για ποια αφρικανική ζούγκλα μιλάνε; Πόσο πιο ζούγκλα είμαστε;

Σιχάθηκα. Σιχάθηκα να φοβάμαι να γυρίσω σπίτι μου. Σιχάθηκα να θεωρείτε προκλητικό το ντεκολτέ μου, αλλά όχι ανώμαλος ο βιαστής μου. Σιχάθηκα να κοιτάζω εφτά φορές τις πόρτες και τα παραθυρόφυλλά μου, όταν φεύγω από το σπίτι. Σιχάθηκα να σκέφτομαι αν το διαμέρισμά μου είναι ασφαλές όταν φεύγω διακοπές. Σιχάθηκα να κοιτάζω τις σκιές τα βράδια στο δρόμο μου. Τι θα κάνουμε γι’ αυτό μου λες; Τίποτα. Το ξέρω. Όλοι θα πούμε κρίμα η κοπέλα και τέλος. Ποτέ δεν κάναμε αυτήν την κοπέλα κόρη μας, αδερφή μας, κολλητή μας και γυναίκα μας. Είναι απλά μια 20χρονη.

Αυτό είμαστε τελικά; Μια ανούσια μάζα από ζωτικά όργανα και διαλυμένα μυαλά;

Πηγή φωτό: https://www.ilialive.gr

Δέσποινα Πολυχρονιάδη
Fb: Despoina Polichroniadi
Fb page: Redletter.gr
Email: info@redletter.gr

 

  •  
  •  
  •  
  •