ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΔΗΜΗΤΡΕΣ

ΓΙΑ ΟΛΕΣ ΕΚΕΙΝΕΣ ΤΙΣ ΔΗΜΗΤΡΕΣ

Μια Δήμητρα της Λέσβου, κατέληξε έτσι. Χάθηκε. Στα σκοτεινά ενός νεκροτομείου. Εγκατάλειψη πτώματος. Ποιος εγκαταλείπει ένα πτώμα Θεέ μου! Σε ποιον αξίζει αυτό το τέλος; Σε ποιον άξιζε μια ζωή κατακραυγής; Μια ζωή ψυχιατρείου! Μια ζωή που πολλοί θεώρησαν ότι αξίζει λιγότερο από τη δική τους;
Και λέω μια Δήμητρα, γιατί υπάρχουν πολλές ακόμα εκεί έξω. Πολλές Δήμητρες κρυμμένες, φοβισμένες και δυστυχισμένες. Κρύβονται απλά και μόνο γιατί δε γεννήθηκαν όπως τις φαντάστηκε η κοινωνία. Κλείνουν τις κουρτίνες τους και δακρύζουν πάνω από ένα κακομαγειρεμένο πιάτο φακές. Προσεύχονται στον Χριστό που πιστεύουν, κρεμόντας τον σε κάδρο στον τοίχο τους. Το μόνο τους φυλαχτό.
Ελεύθεροι όμως δρασκελίζουν στα πεζοδρόμιά κάτω από τα σπίτια μας κάποιοι εγκληματίες, κάποιοι βιαστές ανηλίκων, κάποιοι βιαστές ψυχών, κάποιοι δολοφόνοι ζώων και ανθρώπων, που τους καμαρώνουμε και τους θαυμάζουμε. Κι όταν πεθαίνουν τρέχουμε στα νεκροταφεία με σπαραγμούς κι οδυρμούς και τους πλέκουμε εγκώμια. Και τους τιμάμε για πολλά χρόνια μετά.
Αλλά οι Δήμητρες αυτές, πεθαίνουν μόνες. Ζουν μόνες. Υποφέρουν μόνες. Η γη λες και δεν φτιάχτηκε για κείνες τις Δήμητρες. Λες και ήταν γεννημένες για αλλού. Για να φορούν τα όμορφα φουστάνια τους και τα λαμπερά τους σκουλαρίκια, μέσα σε παραδείσους που αντέχουν την αλήθεια τους.
Τι άλλο θέλεις απ-άνθρωπε για να καταλάβεις την τρωτότητά σου; Τι άλλο θέλεις για να απατάξεις το ΑΠ και να γίνεις άνθρωπος; Πόσων άλλων το αίμα θες να πιεις σα βασανισμένο βαμπίρ για να νιώσεις ικανοποίηση; Τι να σε κάνω αν το μετανιώσεις λίγο πριν φύγεις κι εσύ για το μεγάλο ταξίδι; Τώρα σε θέλω άνθρωπο. Τώρα μπορείς να με στηρίξεις. Τώρα μπορείς να με καθοδηγήσεις σε δρόμους αγάπης. Τώρα μπορείς να με πάρεις αγκαλιά. Τώρα μπορούμε να μοιραστούμε, να ονειρευτούμε, να χορέψουμε ωραίους σκοπούς και να ταξιδέψουμε.
Και μην προσποιείσαι ότι κλαις. Αύριο θα την έχεις ξεχάσει και αυτήν τη Δήμητρα. Σαν το παιδί που έπεσε στον ασβέστη, σαν το μωρό που έπεσε στον υπόνομο, σαν την 20χρονη που δολοφονήθηκε στα Γλυκά Νέρα, σαν τα θύματα της Marfin, σαν τον Φύσσα, σαν τον Γρηγορόπουλο. Δε σε στοιχειώνουν όλοι αυτοί μωρέ; Μόνο να κρίνεις είσαι έτοιμος. Πάντα να κρίνεις. Τη γιαγιά που της έφυγε από τα μάτια το παιδί, τον άντρα της 20χρονης, το κράτος, την κοινωνία, τη μάνα σου. Όλους εκτός από σένα.
Και δε με νοιάζει αν θα θυμάσαι τελικά. Με νοιάζει όμως να κάνεις κάτι για να μη γεμίζουν λάκκοι πριν την ώρα τους. Με νοιάζει οι άνθρωποι που φεύγουν να έχουν ζήσει κάτι όμορφο πίσω τους. Με νοιάζει όσο ζούσαν νά νιωσαν ελεύθεροι. Να πρόλαβαν να εκπληρώσουν στόχους και όνειρα, να πήραν την αγάπη που τους άξιζε. Αυτά τα απλά με νοιάζουν μωρέ.

“Δήμητρα, άκουσέ με. Κοίτα να φοράς εκεί που πας όλα τα χρώματα του ουράνιου τόξου. Τα φορέματά σου να είναι αέρινα και κολακευτικά. Ποτέ να μην ξεχνάς τα μαργαριτάρια σου. Ταιριάζουν με τη λάμψη των ματιών σου, τη λάμψη της ψυχής σου. Να κάθεσαι στις παραδεισένιες ακρογυαλιές τα απογεύματα Δήμητρα, την ώρα του δειληνού. Οι αποχρώσεις του ηλιοβασιλέματος θα σε κάνουν ακόμα πιο όμορφη. Κι εκεί θα το βλέπουν όλοι. Καλό ταξίδι Δήμητρα”

Πηγή φωτό: https://www.news247.gr/koinonia/fovoi-oti-i-dimitra-tis-lesvoy-einai-nekri-i-exafanisi-kai-to-trochaio.9259304.html

Δέσποινα Πολυχρονιάδη
Fb: Despoina Polichroniadi
Fb page: Redletter.gr
Email: info@redletter.gr

 

  •  
  •  
  •  
  •