Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΑΠ΄ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ

Η ΚΑΤΑΘΛΙΨΗ ΑΠ΄ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ

«Θα πεθάνω;»
«Όχι δν θα πεθάνεις».
«Μα το νιώθω. Έχω ταχυκαρδία, τα χέρια μου μουδιάζουν και νιώθω την γη να χάνετε κάτω απ’ τα πόδια μου».
«Δεν πεθαίνεις. Αυτό που έχεις είναι κρίσεις πανικού και προέρχονται από κατάθλιψη».
Κάπως έτσι ξεκίνησε ένας εφιάλτης. Στην αρχή πάλευα να κατανοήσω το γεγονός πως όλα ήταν στο μυαλό μου και ότι δεν πέθαινα. Στην συνέχεια και όταν επιτέλους αυτό έγινε κατανοητό πάλευα με τα θηρία.
Αρχικά με το θηρίο «ΓΙΑΤΙ». Γιατί να συμβαίνει αυτό;. Γιατί σε μένα; Μετά με το θηρίο «ΤΙ». «Τι είναι αυτό που με τρώει μέσα μου; Τι είναι αυτό το κάψιμο που νιώθω ψηλά στο στομάχι μου και εξαπλώνεται σε όλο μου το κορμί; Τι είναι αυτό που με τρώει;»
Πέρασα στις συνεδρίες. Βρήκαμε τους λόγους που οδηγήθηκα σε κατάθλιψη. Ωραία και τώρα τι; Επόμενο θηρίο. «ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΕΡΝΑΕΙ;»
Ερωτηματικά πολλά. Για μένα, για τους ανθρώπους μου, για την ζωή μου έως τότε. Απαντήσεις. Συνεδρίες. Χάπια. Κλάματα. Αποκοπή απ’ τον κόσμο. «Δεν θέλω να φάω. Δεν θέλω να πλυθώ. Δεν θέλω να δω κανέναν. Το μόνο που θέλω είναι να κοιμάμαι και να περιμένω την ημέρα που θα πεθάνω».
«Θα φύγεις ποτέ από μέσα μου;»
«Όχι δεν θα φύγω. Με φοβάσαι και μου δίνεις αξία. Και όσο μου δίνεις αξία, εγώ τόσο μεγαλώνω. Και σε τρώω γιατί εσύ μου δίνεις ζωή και εγώ παίρνω την δική σου».
Και τα χρόνια περνούσαν. Τα χάπια έκαναν δουλειά επιφανειακή. Πάντα φοβόμουν να θίξω αυτό το θέμα ακόμα και στον εαυτό μου. Οι κρίσεις πανικού μειώθηκαν ναι, αλλά τα μάτια μου δεν γελούσαν, αφού δεν γελούσε και η ψυχή μου.
Όταν έγινα μαμά ήρθε άλλη μία έκρηξη κρίσεων πανικού λόγω ορμονών. Σοκ δυνατό.

«Δε μπορώ να είμαι πια στο κρεβάτι. Δεν μπορώ να παραιτηθώ ξανά απ’ την ζωή. Έχω ένα παιδί που πρέπει να φροντίσω. Προσπάθησε να σηκωθείς. Κάνε το για το παιδί. Αυτή είσαι. Πάντα θα έχεις κρίσεις. Πάντα θα ξυπνάει αυτό το θηρίο μέσα σου σε διάφορες φάσεις της ζωής σου. Πρέπει να προχωρήσεις».
Κι αυτό έκανα. Προσπάθησα να μην το φοβάμαι και το αποδέχθηκα ως ένα κομμάτι του εαυτού μου. Μέχρι και που το αγάπησα. Και το αγκάλιασα. Και τότε ήρθε η λύτρωση!
Άρχισε να φεύγει σιγά σιγά. Άρχισαν να μειώνονται οι συνεδρίες και τα χάπια. Άρχισε να χαμογελά η ψυχή μου. Και τότε, δυνατή πια, πέταξα απ’ την ζωή μου ό,τι μου έκανε κακό και μου ρουφούσε ζωή και ενέργεια. Και πήρα ανάσες. Ανάσες δυνατές. Ακόμα, άρχισα να συμβουλεύω κόσμο και να βοηθώ πάνω σε αυτό. Δεν θα μπω σε περισσότερες λεπτομέρειες σε αυτό το άρθρο, καθώς το θηρίο κατάθλιψη θέλει αμέτρητα άρθρα για να μπορέσει να κατανοηθεί πλήρως.
Κλείνω όμως με αυτό….
Είσαι μέσα στο δάσος και ένα θηρίο αρχίζει να σε πλησιάζει. Τι κάνεις;
Τρέχεις; Θα σε πιάσει και θα σε κατασπαράξει.
Κάθεσαι και το κοιτάς φοβισμένος; Του αρέσει ο φόβος. Πάλι θα σε πιάσει και θα σε κατασπαράξει.
Το πλησιάζεις, το αγκαλιάζεις και του δίνεις αγάπη. Ηρεμεί το θηρίο, ηρεμείς και συ.
Και τότε απομακρύνεται από σένα κι εσύ ΖΕΙΣ…

Νίκη Κορμαρή
nikikormari@yahoo.com

  •  
  •  
  •  
  •