KAΠΟΙΟΣ ΜΟΥ ‘ΠΕ ΠΩΣ ΛΑΜΠΩ!

KAΠΟΙΟΣ ΜΟΥ ‘ΠΕ ΠΩΣ ΛΑΜΠΩ!

Μου είπε ότι λάμπω. Τα μάτια μου, το χαμόγελό μου. Ποιος; Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει ότι το είδε κάποιος. Το αισθάνομαι ξέρεις όταν μου συμβαίνει. Κι ας μη μπορώ να με δω. Νιώθω το πρόσωπό μου να φλέγεται. Τα μάτια μου είναι υγρά. Το βλέμμα μου έντονο. Το χαμόγελο δεν είναι πάντα μεγάλο, μα έχει μια δύναμη απόκοσμη. Δεν ξέρω πώς αλλιώς να το εκφράσω. Είναι απλά στιγμές που λάμπω.

Συνήθως κάτι με κάνει να λάμπω. Ένα τραγούδι, ένα ποτήρι ρούμι, μια αγκαλιά, μια σκέψη.
Έχω απορήσει αν το βλέπουν κι άλλοι ή το αισθάνομαι μόνη μου. Είναι κρίμα να το νιώθω μόνο εγώ. Γιατί αυτές οι στιγμές κρατάνε ελάχιστα. Ίσως μερικά λεπτά. Τελικά όμως το βλέπουν μόνο όσοι θέλουν να το δουν. Ή απλά μόνο όσοι ξέρουν πώς να κοιτάξουν.

Άραγε εγώ διακρίνω τη λάμψη των ανθρώπων; Ή μόνο όσων καίνε την καρδιά μου. Πόσες λάμψεις έχω αφήσει απαρατήρητες κι έχω πληγώσει άθελά μου; Πόσες σπίθες προκάλεσα εγώ στα μάτια των άλλων; Και σε πόσους δεν μπόρεσα να τη διατηρήσω και θάμπωσαν σαν τα φανάρια στο αυτοκίνητο;

Όταν λάμπω με αγαπώ περισσότερο. Αυτήν μου την πλευρά την λατρεύω. Είναι η στιγμή που νιώθω πιο παιδί από ποτέ. Τίποτα δε μετράει. Ούτε οι δουλειές, ούτε οι σπουδές, ούτε τα λεφτά, ούτε τα άπιαστα όνειρα. Οι ρυτίδες που σιγά σιγά φαίνονται όλο και πιο έντονα, δεν έχουν σημασία. Εκείνη την ώρα που λάμπω δε μισώ. Δε φθονώ. Δεν γκρινιάζω και δεν καταριέμαι. Μόνο αγαπώ. Τα αρώματα, τις γεύσεις, τους ανθρώπους, τον κόσμο. Κι όταν αγαπώ λάμπω. Τόσο απλά.

Ζω για τις στιγμές που θα λάμψω. Χωρίς να το έχω προκαλέσει. Χωρίς να το απαιτώ. Και τότε παίρνω αγκαλιά το σκύλο και χορεύω στην κουζίνα ξυπόλητη. Περιτριγυρισμένη από μπαχαρικά, λάδια, ξύδια και ένα ανοιγμένο κονσερβοκούτι με μανιτάρια.

Δε μ’ αρέσει να βλέπω ανθρώπους σκυθρωπούς. Δε θέλω να ανταμώνω στους δρόμους μου, ανθρώπους μίζερους. Δε μ΄αρέσει να γίνομαι κι εγώ μια από αυτούς. Δε μπορώ να με βλέπω στον καθρέφτη θολή. Είμαι άσχημη όταν θολώνω. Το χρώμα των ματιών μου ξεθωριάζει και τα μάγουλά μου χάνουν τη φυσική ροδαλότητά τους. Όταν λάμπω όμως, είμαι πιο όμορφη από ποτέ. Κι ας έχω μόλις ξυπνήσει. Κι ας έχω μεθύσει. Κι ας έχει τρέξει η μάσκαρα στα ζυγωματικά μου. Τότε είμαι πανέμορφη. Αλήθεια σου λεώ!

Όταν λάμπεις το νιώθεις. Όταν λάμπεις να μην το κρύβεις. Όταν βλέπεις να λάμπουν να το λες. Όταν βλέπεις να λάμπουν, να κολλάς από δίπλα. Βδέλλα να γίνεσαι για να λάμψεις κι εσύ. Όπου βλέπεις το φως των ανθρώπων να μη φοβάσαι πράμα. Τα σκοτάδια τους να φοβάσαι. Μπορούν να σε ρουφήξουν βαθιά σε άγνωστους επικίνδυνους ωκεανούς. Και να πνιγείς, χωρίς να προλάβεις να δεις, πόσο όμορφο είναι να λάμπεις!

Δέσποινα Πολυχρονιάδη
Fb: Despoina Polichroniadi
Fb page: Redletter.gr
Email: info@redletter.gr

  •  
  •  
  •  
  •