ΜΟΝΗ ΣΤΟ ΜΠΑΛΙ

ΜΟΝΗ ΣΤΟ ΜΠΑΛΙ

Το σκεφτόμουν για καιρό, τουλάχιστον δύο χρόνια. Μέχρι που κάποια στιγμή αποφάσισα να βάλω σε ένα φάκελο κάποια χρήματα και να γράψω από έξω «Bali».

Έπρεπε να κάνω μία αρχή, για να αρχίσει το όνειρο να παίρνει σάρκα και οστά και όχι απλά να είναι ένας ευσεβής πόθος. Έβαλα το φάκελο σε ένα συρτάρι και υποσχέθηκα στον εαυτό μου, πως κάθε μήνα θα βάζω ένα ποσό, ακόμα και αν ήταν δέκα ευρώ.
Κάπως έτσι συνέχισε να κυλάει, μέχρι και την ημέρα που έκλεισα τα τριάντα και με αφορμή το party των γενεθλίων μου, οι φίλες μου, μάζεψαν χρήματα για να βοηθήσουν την αποστολή μου. Δεν θα ξεχάσω ποτέ την στιγμή που άνοιξα το όμορφο διακοσμητικό κουτί, το οποίο ήταν γεμάτο με αρωματικό ποτ πουρί, ευχετήριες κάρτες και χρήματα. Δεν μπορούσα να σταματήσω να κλαίω από χαρά και ευγνωμοσύνη. Όποιες αμφιβολίες κι αν είχα μέχρι εκείνη τη στιγμή διαλύθηκαν. Το αργότερο ένα μήνα μετά, είχα τα εισιτήρια στα χέρια μου. Αυτό ήταν, δεν υπήρχε πλέον πισωγύρισμα.
Είναι αλήθεια πως το ταξίδι ξεκινάει όταν κλείσεις το εισιτήριο και το δικό μου ταξίδι θα διαρκούσε είκοσι μία ημέρες και θα ήταν solo. Η καρδιά μου σκιρτούσε από ενθουσιασμό και αγωνία. Το πρώτο μου ταξίδι εκτός Ευρώπης, το μεγαλύτερο ταξίδι μου αλλά όχι το πρώτο μοναχικό. Μου αρέσει να ταξιδεύω μόνη. Οι απολαύσεις που βιώνω είναι διαφορετικές. Μπορεί να μην ήταν το πρώτο ταξίδι που έκανα χωρίς παρέα, μα ήταν το πρώτο που είχε σκοπό το ίδιο το ταξίδι.
Ένα τέτοιο ταξίδι σε φέρνει πιο κοντά στο ένστικτό σου. Ακούς την εσωτερική σου φωνή και αποφασίζεις εσύ για όλες τις επιλογές, που εμφανίζονται μπροστά σου. Καλλιεργείς την εμπιστοσύνη στον εαυτό σου και στους ανθρώπους. Ανεβαίνει η αυτοπεποίθησή σου, χωρίς προσπάθεια, απλά συμβαίνει…ακριβώς τη στιγμή που απογειώνεται το αεροπλάνο. Είσαι εσύ για σένα και πρέπει να τα καταφέρεις και να έχεις το θάρρος να ζητήσεις βοήθεια, αν την χρειαστείς. Εμένα μου χρειάστηκε αρκετές φορές, όταν οδήγησα μηχανάκι, χωρίς να το έχω ξανακάνει ποτέ στη ζωή μου ή όταν έχασα την ομάδα μου σε μία πεζοπορία κι ακολούθησα έναν άλλο οδηγό. Η λίστα είναι μεγάλη. Όμως οι άνθρωποι είναι το πιο σημαντικό δώρο που προσφέρει ένα μοναχικό ταξίδι. Και γνώρισα πολλούς όμορφους ανθρώπους από όλες τις γωνιές της Γης. Συνάντησα αναζητητές, ανθρώπους χαρούμενους, ανθρώπους πληγωμένους, ανθρώπους με τις ίδιες αγωνίες και τους ίδιους φόβους, ανθρώπους ήρεμους, ανθρώπους με θάρρος και ευγνωμοσύνη, ανθρώπους φτωχούς και ανθρώπους πλούσιους και ο κατάλογος μπορεί να συνεχιστεί για πολύ.
Μην σε νοιάζει τι θα πουν οι άλλοι, αν θα σε πουν τρελή ή ριψοκίνδυνη. Άλλωστε τρελό είναι, ό,τι δε κάνει η πλειοψηφία. Πού είναι το κακό σε αυτό; Αν η καρδιά σου σε πηγαίνει σε ένα μέρος να την ακολουθείς. Μπορεί αυτό το μέρος να είναι κοντά ή μακριά. Ο φόβος και η αμφιβολία θα είναι πάντα εκεί. Εκλογίκευσέ τους και κάνε το βήμα!
Σε επόμενο άρθρο περισσότερες λεπτομέρειες, για την παραμονή μου στο νησί των θεών…

Άννα Βαρδαξόγλου
Youtube Channel: Αnna Vardaxoglou
avarda17@gmail.com

  •  
  •  
  •  
  •