O ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ

O ΘΑΝΑΤΟΣ ΤΟΥ ΕΜΠΟΡΑΚΟΥ

Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, μικρό κοριτσάκι ακόμα, τα Χριστούγεννα ήταν η γιορτή που αγαπούσα περισσότερο. Η γιορτή της λάμψης και του θεάματος. Μια γιορτή πασπαλισμένη με αστερόσκονη, που έδινε φως στην ψυχή μου και τη γέμιζε με αγάπη βαθιά και ικανοποίηση. Τα Χριστούγεννα πίστευα πως όλα μου τα όνειρα μπορούσαν να γίνουν αληθινά.
Φυσικά, για να μπω στο εορταστικό κλίμα αυτών των ημερών, θα έπρεπε πρώτα να πάω μια βόλτα με τη μαμά μου από το γνωστό τότε ‘’Μινιόν’’ να ψωνίσω ό,τι ποθούσε η κάρδια μου. Θα έβγαζα φωτογραφία στην αγκαλιά του Αη Βασίλη και θα έτρωγα λουκουμάδες στην Αιόλου.
Τα χρόνια βεβαία πέρασαν. Το Μινιόν έκλεισε και τη θέση του πήραν τα μεγάλα πολυκαταστήματα μα και τα μικρά συνοικιακά μαγαζιά. Όλα τους ντυμένα με ιδιαίτερους στολισμούς, που σου ήταν αδύνατο να αντισταθείς στην καταναλωτική διάθεση που σου δημιουργούσαν.
Κακά τα ψέματα λοιπόν, δεν εννοείτο Χριστούγεννα χωρίς να κάνεις “περατζάδα” στην Ερμού, στο Κολωνάκι, στη Βουκουρεστίου, χωρίς να πιεις καφέ στη Μ.Βρετανια και να τραβήξεις φωτογραφία, δίπλα από το τεράστιο δέντρο της πλατείας Συντάγματος. Αν δεν ξοδέψεις τον μισό μισθό σου σε δώρα για τους αγαπημένους σου, αν δεν ακούσεις  πλανόδιους μουσικούς να τραγουδανε τα κάλαντα ή ακόμα και το ‘’Last Christmas” του George Michael , αν δεν ξενυχτήσεις σε κάποιο μπαρ, αν οι γυναίκες δεν  φορέσουν τις χρυσές παγιέτες τους νομίζοντας ότι θα περπατήσουν στο κόκκινο χαλί και φυσικά αν όλοι δεν πάνε σε κάποιο γιορτινό τραπέζι με 15 άτομα τουλάχιστον για να γευτούν τα λουκούλλεια γεύματα της σπιτονοικοκυράς χωρίς ενοχές, τότε δε νιώθεις Χριστούγεννα.
Η πανδημία του Covid-19 όμως, ήρθε να ανατρέψει όλα όσα θεωρούσαμε δεδομένα μέχρι σήμερα. Kαι ναι, αυξήθηκαν τα κρούσματα και ναι κλειστήκαμε ξανά μεσα για να προστατεύσουμε τον εαυτό μας και τους γύρω μας κι ακολούθησαν πάλι απαγορεύσεις χωρίς καμία λογική. Για παράδειχμα, βάλτε μάσκα ακόμα κι όταν πηγαίνετε το σκύλο στο παρκάκι για την καθιερωμένη του βόλτα!
Έτσι μετά το θάνατο του τουρισμού και της εστίασης, έρχεται και τώρα να προστεθεί ο θάνατος του εμποράκου, ο θάνατος της ελληνικής γλώσσας και η κατάθλιψη της ψυχής του καταναλωτή. Κι ως γνωστόν, δε νοείται θάνατος χωρίς και το ξεκίνημα μια νέας ζωής.
Και έτσι γεννήθηκε για να επιβιώσει, η εξ αποστάσεως  εκπαίδευση, η εξ αποστάσεως αγορές ακόμα κι ο εξ αποστάσεως έρωτας.
Εδώ και λίγες μέρες ένας νέος όρος μπήκε στη ζωή μας. Το click away -παράδοση εκτός καταστήματος-, γιατί οι οπαδοί των εύκολων λύσεων όπως λέει και ο κύριος Μπαμπινιώτης, δε μπορούν να δοκιμάσουν τις ελληνικές αποδόσεις.
Δε θα κάτσω να σας αναλύσω πώς ακριβώς λειτούργει αυτός ο τρόπος αγοράς, που έτσι κι αλλιώς προσπάθησαν αμέτρητες φορές να σας το εξηγήσουν τα κανάλια, για έναν απλούστερο λόγο, ότι απλά ΔΕ ΛΕΙΤΟΥΡΓΕΙ.
Λειτούργει μόνο για τα μεγάλα καταστήματα που έχουν e-shop και τα προϊόντα τους είναι όλα καταχωρημένα στο ηλεκτρονικό τους κατάστημα.
Έλα όμως που υπάρχουν και χιλιάδες μικρά μαγαζάκια, που έτσι κι αλλιώς τηρούσαν όλα τα μέτρα. Μάσκες κι αντισηπτικά υπήρχαν κι υπάρχουν παντού, ατμός για ψεκασμό των ρούχων αναδύεται από τους χώρους και φυσικά δεν είχαν και ποτέ τόσο κόσμο ώστε να γίνεται  συνωστισμός. Γιατί αν είχαν, δε θα λέγονταν απλά “μικροί ” επιχειρηματίες, αλλά “Μεγάλοι”.
Είναι αυτά τα συνοικιακά μαγαζάκια, που ο κόσμος τα προτιμούσε αρκετές φορές γιατί ήταν κοντά στο σπίτι του, γιατί συμπαθούσε την κοπέλα που τον εξυπηρετούσε,  γιατί είχαν προσωπικότητα και ζεστασιά.
Όταν όμως σε μια εποχή πανδημίας, που ο καταναλωτής είναι ήδη φοβισμένος μην κολλήσει ή μη φάει πρόστιμο, του στερείς και τη χαρά να νιώσει τη μαγεία των Χριστουγέννων, να δει από κοντά τον στολισμό της πόλης του, να δοκιμάσει ένα ζευγάρι παπούτσια πριν το περπατήσει, να φορέσει μια μπλούζα πριν την πληρώσει, να μυρίσει ένα άρωμα για να βάλει απλά σε λειτουργιά τις αισθήσεις του για να νιώσει ζωντανος. Με ποια διάθεση θα μπει στη διαδικασία να κάνει το click away; Θα κουραστεί τόσο πολύ, που δύο πράγματα μπορούν να συμβούν: ή δε θα ψωνίσει καθόλου ή θα στραφεί σε ένα μεγάλο κατάστημα που έχει e-shop κι είναι πιο εύκολη η αγορά για τα απαραίτητα  ψώνια του. Φυσικά η διάθεση δε θα είναι η ίδια, αλλά να που οι υποχρεώσεις και η εποχή τον ανάγκασαν να λειτουργεί έτσι.
Ποιο είναι το συμπέρασμα; Οι πλούσιοι πλουσιότεροι και οι φτωχοί φτωχότεροι!
Θα επιβιώσουν μόνο τα μεγάλα μαγαζιά κι αυτό μάλλον θέλουν. Θα μου πεις τι να κάνουν αφού δε πρέπει να κολλήσουμε τον ιό. Γιατί ως γνωστόν ο ιός δεν κολλάει στα κομμωτήρια που η άλλη σου βάφει τη ρίζα κι είναι πάνω από το κεφάλι σου, ούτε όταν η άλλη σου πιάνει το χέρι για να σου βάλει πρόσθετο νύχι και την ώρα που στο λιμάρει μπορεί και να σε πληγιάσει…
Στα βιβλιοπωλεια επιτρέπεται να μπαίνεις μέσα και να χαζέψεις το εξώφυλλο του βιβλίου που σ’ αρέσει, αλλά σε ένα μικρό μαγαζάκι με bizoux, δε μπορείς να μπεις για να ρίξεις μια ματιά!
Ίσως αν είσαι κάλος στη νοηματική ή τα σήματα καπνού, να καταλάβει κάτι ο πελάτης κάτι για την περιγραφή του προϊόντος. Διότι ούτε να την πλησιάσουν μπορούν και πολύ υπάλληλοι-καταναλωτές άρα δύσκολο και να συννενοηθούν.
Προς Θεού δεν τα βαζω με τους συναδέλφους των μεγάλων καταστημάτων. Καλά κάνουν κι εργάζονται. Μα θα μπορούσαμε όλοι να φάμε κομμάτι από την πίτα, με τα αντίστοιχα μέτρα.
Τα πολυκαταστήματα, έστω και με αυτόν τον τρόπο “παράδοσης εκτός”, αφού εχουν και e-shop, μπορούν να κάνουν έστω και μικρό τζίρο. Για τους υπόλοιπους ποιος νοιάστηκε;
Ας μη μιλήσω για την υποχρεωτική χρήση πληρωμής με POS και όχι με μετρητά. Γιατί για παράδειγμα, όταν πας στο περίπτερο ή για καφέ σε ένα take away, δεν αγγίζεις τα χρήματα, ενώ αν χρειαστει να πληκτρολογήσεις το pin της κάρτας σου, θα το κανεις  με τηλεκίνηση.
Με αφορμή λοιπόν τον Covid-19, αποφάσισαν να πατάξουν και την φοροδιαφυγή. Με αφορμή τον Covid-19, έδωσαν δάνεια μόνο στους ελευθέρους επαγγελματίες (επιστρεπτέες προκαταβολές) και με βάση τον τζίρο τους θα δουν τι θα κάνουν.
Με αφορμή τον Covid-19, μπορεί αργότερα να μας απαγορεύσουν να αναπνέουμε γιατί κι αυτός ο αέρας θα έχει μολυνθεί.
Μια νέα τάξη πραγμάτων έρχεται. Ίσως όλοι να καταλήξουμε σαν την παιδική ταινία ‘WALL·E’’ του 2008, που όλοι οι άνθρωποι είναι παχύσαρκοι, κλεισμένοι στα σπίτια τους, παίζουν παιχνίδια, βλέπουν σειρές και ζουν σε έναν ψεύτικο ευδαιμονισμό. Κι ο “μεγάλος Αδελφός παρακολουθεί’’.
Όχι δεν είμαι συνωμοσιολόγος. Και στον ιό πιστεύω και υπερματαδοτικός είναι κι ανησυχώ και φοβάμαι. Ανησυχώ όμως και για τις επιπτώσεις που έχει όλο αυτό. Και για τις αποφάσεις που παίρνουν κάποιοι χωρίς να ζυγίζουν όλα τα μετρά και σταθμά.
ΦΟΒΑΜΑΙ ΟΛΑ ΑΥΤΑ ΠΟΥ ΘΑ ΓΙΝΟΥΝ ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΧΩΡΙΣ ΕΜΕΝΑ, όπως λέει και ο αγαπημένος ροκ αοιδός.
Aς είναι λοιπόν αυτά τα Χριστούγεννα αφιερωμένα σε εμάς. Ας αναλογιστούμε ποιοι είμαστε και να βρούμε την αληθινή μαγεία των Χριστουγέννων  στις ψυχές μας και στην αγάπη των δικών μας ανθρωπων. Γιατί μόνο αυτό μπορεί να μας σώσει.  Η ΑΛΗΘΕΙΑ  ΜΑΣ

Κι αν κάποιος από σας, θελήσει να δωρίσει ένα γούρι σε έναν αγαπημένο του, έτσι για το καλό, εμείς θα ακολουθήσουμε όλα τα μέτρα ασφαλείας, αρκεί να δούμε στα μάτια του το χαμόγελο.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Ζωή Μαραγκού
Fb: Zoe Maragou
Insta page: https://www.instagram.com/charline7416/?hl=el
Κατάστημα: Iπποκράτους 22, Αθήνα
Τηλ. 21 0362 8710

  •  
  •  
  •  
  •  

Σχετικα αρθρα: