ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΕΙ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙ Η ΚΥΡΙΑ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΥ

ΟΠΟΤΕ ΘΕΛΕΙ ΘΑ ΜΙΛΗΣΕΙ Η ΚΥΡΙΑ ΜΠΕΚΑΤΩΡΟΥ

«Ακριβώς αυτοί που ρωτάνε γιατί το θύμα δεν μίλησε νωρίτερα είναι ο λόγος που το θύμα δεν μίλησε νωρίτερα (Ζακ Κωστόπουλος, Νοέμβριος 2017).

Φόβος, ντροπή, σιωπή.
Αντί να τα νοιώθει ο θύτης του βιασμού, τα νοιώθει το θύμα. Συχνά γυναίκες που καταγγέλλουν βιασμό, υφίστανται κοινωνική περιθωριοποίηση, στιγματισμό και την κατηγορία ότι ίσως φταίνε οι ίδιες. Ότι μπορεί να προκάλεσαν τον άντρα… Σκότωσαν τη βιασμένη Ελένη Τοπαλούδη στη Ρόδο και βρέθηκαν «άνθρωποι» να πουν τι δουλειά είχε να πάει εκεί.

Μα σε τι κοινωνία ζούμε τελικά; Της ανδρικής εξουσίας που δε θέλει να παραδεχθεί την αλήθεια των κακοποιήσεων και των βιασμών. Σε πατριαρχική κοινωνία που την αναπαράγουμε πολλές φορές κι εμείς οι ίδιες οι γυναίκες. Γιατί ίσως έτσι μας έμαθαν οι μανάδες μας. Η γυναίκα μεγαλώνει τα παιδιά της, κρατάει το σπίτι της και το στόμα της κλειστό… Ο άντρας μπορεί να κρατάει ό,τι θέλει, να λέει ό,τι θέλει και αν χρειαστεί να μεταμορφώνεται σε κοινωνικό νταβατζή, βιαστή. Να χρησιμοποιεί τη θέση ισχύος του για να ικανοποιεί τις ορέξεις του. Και μετά να λέει «σεβαστείτε την οικογένειά μου», «συνέβη πριν 25 χρόνια». Επιπλέον, καθώς πολλοί δεν αντιλαμβάνονται ότι η κακοποίηση δεν είναι μόνο σωματική, αλλά και λεκτική ή ψυχική, ποτέ δε «βλέπουν» όλες τις μορφές της βίας που συμβαίνουν όταν κλείνουν οι πόρτες των σπιτιών γύρω μας.

Βιασμός, για πολλούς, θεωρείται μόνο αν ο θύτης είναι αλλοδαπός εγκληματίας που ξυλοκόπησε και βίασε μια άγνωστη γυναίκα στο δρόμο. Όλα τα άλλα δεν είναι βιασμοί…γιατί γίνονται σε ξενοδοχεία από φίλους μας ή συντρόφους μας, γίνονται στα σπίτια μας από τους άντρες μας. Γιατί μπορεί να τους «κουνηθήκαμε», άρα τα θέλαμε. Γιατί μπορεί να είχαμε και κάποιο όφελος. Επαγγελματική ανέλιξη, χρήματα.

Πολλοί ρωτούν γιατί το είπε τώρα.
Όποτε θέλει θα μιλήσει η κυρία Μπεκατώρου. Όποτε νιώσει ασφαλής, όποτε έχει καταφέρει να διαχειριστεί τι και πώς συνέβη. «Δεν το θυμήθηκε τώρα.. απλώς δεν το ξέχασε ποτέ» είπε ο πρώην σύζυγός της στα μέσα.

Και ευτυχώς κατόπιν μπόρεσαν κι άλλες γυναίκες να μιλήσουν. Ευτυχώς τελικά που στην πατριαρχική κοινωνία μας, όπου η κουλτούρα του βιασμού υποβόσκει, τα θύματα καταφέρνουν κάποτε να μιλήσουν. Γιατί υπάρχει ενσυναίσθηση, υποστήριξη και αλληλεγγύη.

Μα πού πάμε ως κοινωνία τελικά; Μπροστά ή πίσω;

Ο κύριος Χαραλάς, συγγραφέας ΠΑΙΔΙΚΩΝ βιβλίων, έγραψε δημόσια αν άξιζε η απόφαση της Σοφίας Μπεκατώρου να ΜΗΝ ΠΡΟΒΑΛΛΕΙ ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ τότε. Οι γυναίκες, λέει, για τουλάχιστον μια φορά στη ζωή τους (και κάποιοι άντρες, μην το παραβλέπουμε) έχουν να αποφασίσουν για κάτι πολύ σημαντικό. Να δώσουν κάτι από τον εαυτό τους και σε αντάλλαγμα να πάρουν χρήμα, δόξα, εύκολη ανέλιξη. Αξίζει; (πηγή https://www.news247.gr)

Ας απαντήσω τώρα στην ερώτηση… Πίσω πάμε.

Μπέττυ Καρατζά
betty.karatza@gmail.com
FB: Betty Karatza

  •  
  •  
  •  
  •