ΣΟΦΟΚΛΗΣ ΑΡΚΑΛΑΚΗΣ. ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΜΑΧΗΤΗ ΤΗΣ ΚΟΡΕΑΣ

ΣΟΦΟΚΛΗΣ ΑΡΚΑΛΑΚΗΣ. ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΕΝΟΣ ΜΑΧΗΤΗ ΤΗΣ ΚΟΡΕΑΣ

‘Ενας άγριος πόλεμος μεταξύ Βόρειας και Νότιας Κορέας, μεταξύ θεωρητικά του 1950 και 1953 που η πρώτη πρόσκειτο στο Κομμουνιστικό Ανατολικό στρατόπεδο και η δεύτερη βρισκόταν υπό την κηδεμονία του Δυτικού. Έλληνες στρατιώτες που στάλθηκαν εκεί επειδή η ελληνική κυβέρνηση επιθυμούσε να εκδηλώσει την υποστήριξή της σε μια στρατιωτική επιχείρηση του Ο.Η.Ε. που αποσκοπούσε στην κατοχύρωση της συλλογικής ασφάλειας και της ακεραιότητας ενός κράτους-μέλους (της Νότιας Κορέας). www.wikipedia.gr

Ανάμεσά τους ένας εν ζωή στρατιώτης που ζει πια στην Κρήτη, μας έδωσε μέσα από τις μνήμες του, εικόνες από εκείνη τη σκοτεινή περίοδο. Τιμή μας να τον έχουμε εδώ.

“Ονομάζομαι Σοφοκλής Αρκαλάκης. Γεννήθηκα στο μαρτυρικό χωριό Κοντομάρι Κυδωνίας το 1931. Νέο παλικάρι τότε στο μακρινό 1953 Νοέμβριο θυμάμαι κι ενώ υπηρετούσα την θητεία μου σαν πεζικάριος στο Κιλκίς, μας πήγαν στο 401 νοσοκομείο στην Αθήνα για ειδικές εξετάσεις κι εμβολιασμούς επειδή θα πηγαίναμε στην μακρινή Κορέα.
Μια χώρα που ζήτημα να την είχα ακούσει πέραν από μια φορά στο ραδιόφωνο. Όσοι ήταν μοναχογιοί απερρίφθησαν, όπως κι όσοι είχαν θέματα υγείας.
Το Νοέμβριο λοιπόν του 1953 μας φόρτωσαν σε ένα πλοίο και μετά από ένα μήνα φτάσαμε στο Λιμάνι της Ίντσον στη Νότια Κορέα. Από κει μας μετέφεραν με τραίνο μέχρι εκεί που τελείωναν οι γραμμές με χίλιες προφυλάξεις, καθόσον πριν λίγες μέρες Τούρκοι στρατιώτες είχαν πέσει σε ενέδρα και σκοτώθηκαν πολλοί.


Μας πήγαν σε ένα χωριό κοντά στα σύνορα. Το πού δε θυμάμαι. Θυμάμαι την πρώτη μάχη που δώσαμε για την κατάληψη ενός υψώματος ονόματι καμήλα λόγω του σχήματός του. Ευτυχώς δεν είχαμε νεκρούς αλλά μόνο τραυματίες.. Μετά την κατάληψη του από το τάγμα μου, ακολούθησαν πολλές αντεπιθέσεις οι οποίες αποκρούστηκαν από εμάς με επιτυχία. Οι μάχες πολλές, οι νεκροί πολλοί. Ακόμα και σήμερα θυμάμαι ότι οι Κινέζοι τους έθαβαν όρθιους σε λάκκους και τους στίβαζαν σαν παγόδα. Τι να σου λέω παιδί μου. Άνθρωπος να μην τα ζήσει.
Η καθημερινή μας ζωή όταν δεν πολεμούσαμε ήταν βαρετή με περιπολίες και αρκετές αγγαρείες. Κρύο πολύ, τα πάντα παγωμένα. Ευτυχώς από φαγητό και πυρομαχικά είχαμε άφθονα. Θυμάμαι Πάσχα του ’55 ψήναμε αρνιά κι από το διπλανό χωριό είχαν μαζευτεί και κοιτούσαν πεινασμένοι. Εγώ λοιπόν και τρεις άλλοι, βγάζουμε από τα κάρβουνα τέσσερα έτοιμα αρνιά, λεκάνες με φρούτα, λαμαρίνες με πατάτες και τα πετάξαμε πάνω από τα συρματοπλέγματα για να φάνε κι αυτοί. Ελληνική καρδιά και φιλότιμο όπου κι αν πάει ο Έλληνας γιε μου. Έτσι πρέπει.


Ο Θεός με βοήθησε αρκετές φορές. Μια βραδιά οι σφαίρες πέρασαν εκατοστά από το κεφάλι μου σε μια αιφνίδια επίθεση ενώ κοιμόμουν στην σκηνή μου. Μάιο του ’55 φύγαμε. Όμως η σκέψη μου είναι ακόμα στα παγωμένα εκείνα πεδία μαχών. Όσο για την ελληνική κυβέρνηση δυστυχώς ούτε καν μια μικρή σύνταξη. Πριν λίγα χρόνια είχα μια επίσκεψη από μια κορεάτικη αντιπροσωπεία παλαιμάχων οι οποίοι μου ζήτησαν να πάω μαζί με άλλους βετεράνους εκεί για να μας βραβεύσουν. Δυστυχώς η υγεία μου δεν το επέτρεψε. Θέλω να ευχαριστήσω εσένα και όλη την υπόλοιπη σελίδα που έκανες τον κόπο να έρθεις για να μιλήσουμε για αυτά τα γεγονότα. Η εγγονή μου που ξέρει από ίντερνετ θα μου δείξει όταν με το καλό μπει εκεί που είπες.”
Redletter.gr του λέω ονομάζεται. Δεν ξέρω εγώ γιε μου. Θα χαρώ πολύ όμως. Ποτέ πια πόλεμος.
Τον αποχαιρέτησα και του υποσχέθηκα να ξαναπάω να τον δω…

Νίκος Δαμιανός.
Αθλητής Πρακτικής σκοποβολής, Μέλος του Α.Σ.Ο.Χ ( Αθλητικός Σκοπευτικός Όμιλος Χανίων.
Fb: Νίκος Δαμιανός

  •  
  •  
  •  
  •