TURN THE MUSIC ON

TURN THE MUSIC ON

Λένε πως ποτέ δεν καταλαβαίνεις πόσο σημαντικό είναι κάτι για σένα, παρά μόνο όταν σου λείπει. Όταν φεύγει κάτι απ’ τη ζωή σου, ξαφνικά συνειδητοποιείς τί ρόλο έπαιζε στο μέσα σου. Κανένα παζλ δεν μπορεί να σταθεί ακόμα κι αν έχει χαθεί ένα τόσο δα κομματάκι.

Όχι δε θα σου μιλήσω για κανέναν έρωτα απόλυτο που ξέφτισε στο χρόνο. Θα σου μιλήσω για μια άλλη αγάπη. Μια αγάπη που αλλάζει ανά καιρούς και παίρνει περίεργους δρόμους. Μπορεί να μεταλλάσσεται μα παραμένει εκεί, βαθιά ριζωμένη στο είναι σου. Μουσική τη λένε.

Άνοιξαν όλα πια τα μικρά και μεγαλύτερα καταστήματα εστίασης χωρίς αυτήν. Και τίποτα δεν είναι το ίδιο. Ούτε ο χώρος μοιάζει τόσο καλαίσθητος όπως παλιά, ούτε η παρέα έχει την ίδια θέρμη. Το ποτό σα να έγινε πιο δυνατό και βαράει κατακέφαλα. Γύρω γύρω μιλητά και ψίθυροι, λες και είσαι σε προαύλιο σχολείου. Ειδικά αν ο κόσμος είναι νωχελικός, θυμίζει ακόμα και μνημόσυνο. Πας για φαγητό και ο ήχος από τα μαχαιροπίρουνα σου γδέρνει τα κύτταρα.

Δεν τον ερωτεύτηκα απλά γιατί ήταν όμορφος κι στεκόταν αρρενωπά φτιαγμένος στην είσοδο. Τον ερωτεύτηκα γιατί την ώρα που τον κοίταζα έπαιζε το τραγούδι που αγαπούσα εκείνο το καλοκαίρι. Ο ρυθμός της καρδιάς μου χόρεψε πάνω στις νότες του άσματος εκείνου. Κι ήρθε κοντά, μ’ ένα ποτό στο χέρι και απλά τα βλέμματά μας συναντήθηκαν. Και όλος ο κόσμος έμοιαζε με την πιο γεμάτη μελωδία που έχει δημιουργήσει ποτέ συνθέτης.

Εκείνη τη νύχτα με τις φίλες σου, δεν την ευχαριστήθηκες μόνο και μόνο επειδή ήσασταν παρέα. Μα γιατί ξεβιδωθήκατε πίνοντας υποβρύχια και γιατί βάζατε στοίχημα ποια ξέρει καλύτερα τα τραγούδια απ’ έξω, σα ζωντανά Jukebox.  Χορός χωρίς μουσική δεν υπάρχει. Ρομαντισμός χωρίς μουσική είναι ελλιπής.  Αγάπη μακριά από χοροπηδηχτές νότες, φαντάζει θαμπή.

Τη νύχτα που παντρεύτηκες, δε ξέρω αν θυμάσαι τόσο τα μάτια του ή το τραγούδι που χορέψατε όταν μπήκατε στη δεξίωση.

Το πρώτο νανούρισμα που σιγοψιθύρισες στο μωρό σου, πάντα θα το αναπολείς.

Η αίσθηση επιτυχίας που ένιωσες ακούγοντας «We are the champions» μετά από τη κατάκτηση του πτυχίου σου, θα σου μείνει αξέχαστη.

Τις σκοτεινές νεανικές στιγμές σου, μαζί με Τρύπες και Ξύλινα Σπαθιά τις έζησες. Κι ο Σιδηρόπουλος συνοδεία στο πρώτο σου περίεργο τσιγάρο.

Πόνους κι αν έθαψες σε βαριά λαϊκά άσματα, ανάμεσα σε αλκοόλ και ανθρώπους που δεν είχαν και τόση σημασία. Γιατί τα τραγούδια ήταν σαν να ξέραν τον καημό σου. Κάθε στίχος γραμμένος ακριβώς και μόνο για σένα. Μέχρι που την είδες να μπαίνει και ο κόσμος όλος φώτισε. Ήθελες να την πάρεις αγκαλιά και να την στροβιλίσεις στην πίστα χορεύοντάς την ακόμα και Ρουβά.

Μου λείπει να ακούω μουσική όταν βγαίνω έξω. Μου λείπει να μη συνοδεύω τη μαργαρίτα μου με ένα όμορφο beat που θα με κάνει να θέλω κι άλλο. Δεν ξέρω ποιος το σκέφτηκε. Ούτε γιατί. Γνωρίζω βέβαια, πως παλεύουν να αδειάσουν τις ψυχές μας. Ξεχνούν όμως, πως όταν έρθει η στιγμή, μπορούμε να τους “αδειάσουμε” κι εμείς! Για τώρα όμως, απλά αναμένω.

Αναμένω τη στιγμή, που θα σε έχω αγκαλιά, σ’ ένα μεγάλο πάρτι, με όλους τους ανθρώπους να χοροπηδούν από ευτυχία, στους ρυθμούς του καλύτερου τραγουδιού που θα έχουμε ακούσει ποτέ. Όποιο κι αν είναι!

Δέσποινα Πολυχρονιάδη
Fb: Despoina Polichroniadi
Fb page: Redletter.gr
Email: info@redletter.gr

  •  
  •  
  •  
  •